I take my time till last minute to make this decision

I don't know whether I should do this or not

but to get any experience always cost something, huh?

ไม่แน่ใจในสิ่งที่จะทำ แต่ก็จะลองทำ

เพราะยังไงซะ

"ค่าโง่" ก็แพงเสมอ ฮา

.

.

.

about 12 hours later

YATTAaaaaaaaaaaaaaaa~

finally I found you........ sleeping all time = =""

ในที่สุดก็ได้อยู่ใกล้ๆบนพื้นระดับเดียวกัน บันไซ!

แต่

คุณท่านหลับเละ ! หลับตลอดเวลาไม่มีโอกาสได้ทำอะไรที่อยากจะทำ (จริงๆตอนหลับเนี่ยโอกาสดีมิใช่รึ :P)

คืนวันที่เจ็ดฉันยังคงนั่งทำของขวัญอยู่ คิดว่าจะไปจริงหรือ ควรจะไปเหรอ แม่โลมาบอกว่าเตรียมของกันขนาดนี้ก็ต้องไปดิ(วะ) ไปๆเหอะ ลองดู ฉันก็ว่างั้นอ่ะลองดู แต่มันเสียว ฟังๆอ่านๆเค้ามาถึงจะเดาได้เกือบแน่นอนว่าอะไรเป็นอะไร สุดท้ายก็ลองไปนั่นแหละผิดยังไงก็เทอร์มินอลเดียวกันคงเจอกันบ้างอ่ะ ออกจากบ้านวินาทีสุดท้ายจริงๆ โทรไปบอกแม่ "แม่ขาหนูไปหาแจจุงนะ" กร๊าก ทำไปได้

ไปถึงที่เช็คอินสี่สิบห้านาทีก่อนเครื่องออกมั๊ง เช็คอินเป็นคนสุดท้ายก็ว่าได้

ขึ้นเครื่องไปนั่งทำของขวัญต่อ แปะๆ พันๆ นั่งแปลเพลง ให้ซีดีสุดรักไปด้วย ถึงภาษาอังกฤษจะห่วยแต่คงเข้าใจอะไรบ้าง ดีกว่าไม่แปลให้เลย กว่าจะนอนก็ต้องตื่นมากินข้าวเช้าแล้ว(ของขวัญก็ยังไม่เสร็จ)

เครื่องดีเลย์เข้า จริงๆมันต้องถึงเจ็ดโมง แล้วก็กลับเก้าโมงครึ่งแต่กว่าจะมาที่ตรวจคนเข้าเมืองก็เกือบแปดโมงแล้ว ไม่รู้ว่ามีแบบวนๆ ไม่ต้องเข้าประเทศได้มั้ย ก็เราไม่ได้จะเข้าประเทศมาแล้วกลับเลยได้มั้ย ลุ้นเวลา ลุ้นแถว ไม่ยาวแต่นาน มีคนโดนส่งไปห้องสัมภาษณ์ด้วยโดยเฉพาะคนเอเชียหรือคนไทยนั่นแหละ ฉันไม่อยากโดนนะ ถ้าโดนหละก็อาจตกเครื่องได้

พอถึงตาเราเจ้าหน้าที่อ่านเหตุผลแล้วขอดูตั๋วคอนเสิร์ท ฉันบอกไม่ได้มาดูคอนเสิร์ต ดงบังชินกิเค้าจะไปไทย เค้าเลยขอดูตั๋วเครื่องบินแทน ให้เค้าดูก็รอดออกมาได้ ฟู่ว~

ขึ้นชั้นสามไปเช็คอิน มีคนมุงตรงทางเข้าตรวจคนออกนอกประเทศ ถือกล้องกันตรึม เราคิดว่าดงบังหรอวะ แต่เค้าไม่กรีี๊ดกัน เค้าวิ่งกันตุบตับ เห็นเบื้องหลังว่ารูปที่เราได้เห็นจากเวบนั้นคนเค้าก็ปีนเก้าอี้ถ่าย นั่งยองๆ ส่องจากด้านล่าง (ระดับสายตาจะเป็นกระจกฝ้า) เห็นคนเสื้อเหลืองอ๋อยใส่หมวกแก๊บคิดว่าแจจุงแน่เลย(ยุนโฮต่างหาก) ฉันก็อยากดูแต่ต้องเช็คอิน T_T

พนักงานก็ให้ไปเข้าคิวที่แสนจะยาว เช็คอินทุกไฟล์ท กว่าจะได้ไปก็เกือบเวลาบอร์ดไม่ต้องเห็นอะไร เข้าเครื่องไปกำลังเจรจาขอที่นั่งใกล้ๆดงบังชินกิ ในขณะนั่นเอง เจ้าชายรูปงามทั้งห้าก็เดินเข้าเครื่องมา!! มีอาการติดขัดหายใจไม่ออก ใจสั่น พูดผิดพูดถูก (ไม่ได้พูดกะเค้าแท้ๆยังขนาดนี้)

ไอ่ตอนนั้นไม่ได้สนใจมากสนใจที่นั่งมากกว่า รู้แต่ว่ามินเก็บของแล้วไปเดินผ่านชั้นไปเข้าห้องน้ำ แจจุงก็มายืนพิงผนังรอเข้าห้องน้ำ เสื้อกล้ามหรอ ใส่แว่นด้วย โอยยยย เครียดดดด อยากเข้าห้องน้ำต่อแจจุง กร๊าก มิกกี้เก็บของก็หันมามองทางนี้แต่ไม่ได้มองชั้นนะ พี่แกกะนอนแน่แท้ ใส่หมอนรองคอกันมาแต่ไหนแต่ไร สุดท้ายก็ไม่มีที่นั่งใกล้ๆนะ แฟนคลับบานอ่ะ

ดงบังนั่งแถวแรกจาก D - K มิน มิก เซีย ยุน แจ ผู้จัดการนั่งแถวสอง มีสองคนหรอ ตัวอีก็คุ้นหน้าอยู่แต่ตัวเอฟไม่รู้ใคร รู้แต่เค้ามองเรา สายตาก็ไม่ค่อยเป็นมิตรตอนเราเดินไปกลับจากเข้าห้องน้ำ

ฉันนั่งตัวเอฟแถวหก ไม่เห็นอะไรเล้ย เบาะจะใหญ่ไปไหน จะมองด้านตรงสามคนก็หัวจมเบาะกันไปหมด ได้เห็นผมแหลมๆจุนซูโผล่มาที มีเอาแขนมาก่าย เรียกไรอ่ะ มาพาดเบาะ เหมือนเรานอนก่ายหน้าผากงั้นอ่ะ มิกกี้นอนใส่หมวกก็เอียงมาทางจุนซูแหละนะ จุนซูก็ก้มหน้าก้มตาหลับแหลก มินนอนไม่ห่มผ้า

ยุนก็ท่าทางจะหลับไปตั้งกะเครื่องยังไม่ขึ้นเลยมั๊งเห็นหัวหลุดออกจากเบาะ แจจุงไม่เห็นเพราะเบาะมันใหญ่ !!! ตอนแรกก็ไม่ห่มผ้าอ่ะนะ พอแอร์เค้าเอาไปให้ เห็นแขนแจจุงคลี่ผ้า (เห็นแค่เนี๊ยะ?) มันต้องใช้มุกไปห้องน้ำ ก็ไปห้องน้ำ เอ่อ หลับเละ ! เหนื่อยอะเนอะ น่าฉงฉาน แจจุงของเดี๊ยนเอาฮูดมาครอบหน้า = ="" กลัว dehydrate หรอ จริงๆ หลับอ้าปากดิตัวเอง

น้าน นาน เห็นอีกที กรี๊ด ผมแจจุง คือถอดหมวกออกไปตอนไหนเอ่ย แต่ฮูดก็ยังโปะหน้าไว้แหละนะ (มองจากด้านหลังนั่นแหละ) นั่งมองแขนยุนที่วางที่พักแขนแล้วคิดว่า ฉันรอนแรมมานั่งดูแขนจริงๆหรอเนี่ย

เวลาก็ผ่านไปจนเหลือหนึ่งชั่วโมงสุดท้าย เอาละมะ จะตื่นมะ จะได้ให้มะของขวัญ ลายเซ็นจะได้มั้ย เวลาก็ผ่านไปเรื่อยไม่มีวี่แววจะตื่นเลย ไม่เอาก็ได้ลายเซ็นอ่ะ จะให้ของขวัญ แง แง แง ตื่นดิ ตื่น ตื่น ตื่น

ไม่ตื่น Y_Y

ฉันมาทำไม ฉันไม่ได้จะมาดูหน้านะ ฉันจะเอาของให้ พี่เค้าบอกเดี๋ยวจะปลุกตอนเครื่องลดระดับ แต่พอประกาศลดระดับยังไม่ตื่น = ="" จุนซูเอาผ้าห่มมาคลุมโปงเลยหงะ พอต้องรัดสายเข็มขัดแล้วยังไงก็ต้องเรียก โอ๊ยยย ลมจะใส่ แจไม่ตื่นพี่เค้าไปเขย่าแขน โอ๊ยยยเปลี่ยนตัวกันได้มั้ยเพ่ สจ๊วตอีกคนบอกมิกกี้ตื่นแล้วอ่ะ ยื่นไปให้เลยดิ อ่ะโหย ใครจะกล้า ตัวเองตอนตื่นนอนใหม่ๆยังอารมณ์ไม่พร้อมรับแขกเลย ตอนนี้ต้องคิดอะไรสำคัญกว่ากัน ของถึงมือก็พอ ไม่ต้องให้เองก็ได้ ก็เลยฝากพี่สจ๊วตให้ตอนแจเดินผ่าน ตอนคุยกันบอกเค้าว่าวันเกิดคนนั่งตัวอี เค้าบอกเด๋วจะเอาให้ ฉันบอกว่าอย่าพี่ อย่า คนนั้นอาจจะทิ้งได้(กลัวขนาดนั้นเลย รับรู้มาแต่ละอย่าง ทิ้งงี้ ไม่รับงี้ กัว กัว) เอาให้คนตัวเคนะ เค้ารับหมด :P (มีของขวัญให้ทุกคนไม่ใช่แค่มิก ของแจเยอะสุด ฮิ้ว)

พอเครื่องจอด แม่เจ้า ลุกฮือกันทำไม รีบดิ ก็ดีเลย์เข้านี่หว่า เดชะบุญ วาสนายังมีอยู่บ้าง เหนือหัวตัวเองไม่มีที่ไว้กระเป๋าเลยต้องไปไว้ที่แถวสี่หลังแจจุงเลยมีข้ออ้างมุดเข้าไปหยิบกระเป๋า ก็ใกล้แจจุงขึ้นมาหน่อย เค้าเองก็หัน(เข้าหาเบาะ)มาเก็บของพอดี ทันใดนั้นเอง แจจุงบิดขี้เกียจ จ๊ากกกก !!!!! กล้ามแจ!! ได้เห็นกะตาทั้งแขนเรยย ไม่รู้สิจังหวะนั้นเหมือนตัวแจเรืองแสง ไอ่บ้า แสงจากข้างนอกหรอก แดดตอนบ่ายโคตรๆเหอะ จริงๆไม่ชอบแจกล้ามใหญ่ เอาพองามพอนะตัวเองขนาดโบราโบร่านี่ขอร้อง

ถ้ากล้าๆคิดว่ามุดไปให้ของเองตอนนั้นก็ได้ เพราะคนที่นั่งแถวสามยังเอาไรให้แจจุงซักอย่างจากด้านหลัง...คิดว่านะ เห็นแจพยักหน้า พอเค้าออกเราก็ออก กะว่าจะเอาของให้เองได้มั้ย

พอไปถึงประตู เอร๊ยยย ถุงหาย ใจหายวูบ แต่พี่สจ๊วตบอกว่า ให้กะคนที่บอกเลย เยส! (ให้ตอนไหนหว่า ตอนที่พยักหน้าอ่ะหรอ) บอกแจว่าแฟนคลับฝากให้ยู พี่เค้าเล่าว่า แจจุงถามว่า ME? เฮ้ยยยยย "มี" หรอ พี่เค้าก็บอกว่า "ใช่ ประมาณว่าของขวัญวันเกิดหนะ" ประเด็นคือ แจจุงพูด ภาษาอังกฤษ หรือว่า ทำท่าให้เดาได้ว่า ให้ชั้นหรอ อยากรู้วววว~ ไม่ได้ถามเบอร์พี่เค้า เพราะว่าวิ่งตามไปดู เค้าขึ้นรถตู้กันไป ออกปุ๊ปพนักงานปิดประตูกระจกเลยอ่ะ ส่องลงไปแจจุงขึ้นรถคนสุดท้าย แต่ฉันมองไม่เห็นถุงของขวัญตัวเองอ่ะ เสื้อลายสก็อตมันคลุมไปหมด

แต่ยังไม่มีที่ให้ทิ้ง ถ้าจะทิ้ง... ตอนไหนหละ จากเครื่องก็ไปรถ ก็ต้องในรถดิ ต้องถามลุงรถตู้ กึ๋ย กึ๋ย ก็ไม่ใช่ของมีราคาอะไรแต่มันเป็นความตั้งใจก็แค่น้าน ก็อยากจะให้รับทราบไว้ >_< 

ป.ล1 ว่าไปฉันก็ไม่ได้เห็นอะไรนักหนา แต่น้องว่าเห็นกล้ามแจก็คุ้มแล้วหละ ฉันไม่ได้สังเกตอะไรจริงจัง(แย่มาก) มองผ่านๆแต่หน้ากะลำตัว คนที่เห็นทั้งตัวว่าแต่งตัวยังไงคือยุนซะงั้น ยุนก็ยังมีตื่นบ้าง และก็ยุนคนเดียวที่ฉันได้สบตา บอกไม่ถูกตาก็ดูเหมือนดุแต่หน้าเค้ามันแบ๊ว >< เป็นโอกาสเดียวหละม้าง ที่เค้าต้องเหลือกตาขึ้นมามองเรา(ก็เค้านั่งอยู่นิ :P) นอกนั้นเราต้องเงยมองเค้าเหมือนมองดาวบนฟ้า  เจอกันอีกทีจะจำกันได้มะยุนโฮ หรือยุนคุ้นหน้าเค้าจากคอนเซนไดก็ใกล้กันอยู่น้า โหยยย ไม่ได้เข้าข้างตัวเองเลยวุ้ย แต่ขนาดตัวเองเห็นหน้าใครครั้งนึง นาน น้านเห็นอีกทีก็ยังคุ้นเลย

ป.ล2 ยุนกะแจสองคนนี้ฉันว่าแจจุงไม่มองอะไรรอบตัวหรือสนใจแต่ไม่มองตรงๆ(มั๊ง) ส่วนยุนโฮมองรอบๆตัวเราก็เลยสบตากันสามครั้ง กลับถึงบ้านถึงคิดได้ ฉันไม่ได้ยิ้มให้ยุนโฮซักครั้ง(แย่ที่ซู้ดด) ก็ยุนมองเฉยๆฉันก็มองเฉยๆ

ป.ล3 ตอนแรกคิดว่ายังไงเค้าก็ต้องตื่นมาเตรียมตัวก่อนลง แต่คุณๆนอนเต็มเวลาเลย ไม่ต้องเช็คสภาพกันก่อนเลยหรอ แจจุงตื่นมาก็รวบๆผมใส่หมวก หล่ออัตโนมัติว่างั้น โอววว 

edit @ 14 Jun 2008 02:31:31 by HeroSmile

edit @ 14 Jun 2008 12:44:33 by HeroSmile