This period of time last month I was in Japan, only 7 days besides fatigue I met all happiness, illness and sadness.

Especially the sadness that took all my emotion to do anything away.

I lost my one of my close friend that we have known each other for 18 years. 

Thanks to my family, friends that help me  feel better, right now I can smile and laugh as usual but something has been changed.

I don't know my friend's dreams but I will succeed mine as much as I can, although our dreams are different can i count that I do it for him too ?

I must succeed my interest I have started for a long long long time and don't spend my time day by day as I used to be.

I don't know how long I can live and it might be no "tomorrow" after today so I will live in the moment !

p.s no matter K stand for Kim or Kei, you are my big motivation & inspiration ;) 

เมื่อวานก้าวเท้าไรออกจากห้องกันหนอ

ไม่สบายก็เลยนอนจนเต็มอิ่ม ออกจากห้องไปฮาราจูกุ คิดว่ากินไรซะก่อนจะได้เข้าโชว์เคสไม่ต้องห่วงหิวดูให้ฉ่ำ ปรากฎแว่

แห้วววววววววววว ชีช้ากระหล่ำแฉะ

อะไรว้าาาาาาาาาา งงสนิทงานมีถึงสามทุ่มบัตรหมดไปแต่ชาติก่อนแล้ว อารายแว้~~~~~~~~~~ ไอ่ตอนก่อนมาไม่รู้ว่ามีโชว์เคสแต่ชอบดีไซน์ห้าง ometesando hills จะพาแม่จุนไปเดินวนๆ เล่น พอเข้าโชว์เคสไม่ได้หมดรมณ์ ตึกไรเนี่ยไม่สวยโว้ยยยย หมดรมณ์ทุกสิ่งอย่าง ถ้าไม่ดูมิโรติกมาไม่พยายามแล้วววววววววว ซีอิ๊ววววววววว ขอโบวกกกกกกกกกก (คนฝากซื้อเผื่อใจไว้ด้วยนะ มันเทพมาก อาจจะอด มันหมดนะไม่ใช่ชั้นถอดใจ ไปซื้อซีิอิ๊วเห็ดหอมแถวบ้านง่ายกว่า)

ประชดรักกะคาเมะดีก่า

ไปร้านขายรูป มีรูปพี่เคขายด้วยเหอะ แต่รูปที่เซฟจากคอมน่ารักกว่า อัดเองก็ได้ ชริ ก็ผ่อนคลายไปได้บ้าง แต่เรายังประชดรักไม่พอ ไปดิสนีย์มันซะเลย ว่าจะประหยัดๆ แต่ชั่วโมงนี้มันต้องบำบัดจิตแล้ว

ไปหลังบ่ายสามแต่วันนี้ไม่มีบัตรถูก เศร้าไปอีกดอก ไปเย็นแต่เล่นไรได้เยอะแยะเหมือนมาแต่เช้าเลย เสียดายไม่ได้ดูพาเหรดเพราะแม่จุนเลือกเล่นของเล่นมากกว่า

พอตอนกลับอาการป่วยกำเริบ หนาวๆ อยู่ในรถไฟแบบทรมาน ไม่มีคนลุกให้นั่งหรอกนะ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเราจะเป็นอะไร แล้วอาการก็ย่ำแย่ด้วยการปวดท้อง ตะคริวกินท้อง ? ไม่รู้ เหมือนกัน ความรู้สึกเหมือนจะมีปจด. เหมือนจะท้องเสีย แต่ไม่มีไรทั้งนั้น ไม่ได้กินข้าวเย็น ? เกาะแม่จุนไว้ มองจอว่าเด๋วก็ถึงแล้วเว้ย อดทนว้ายยย

แล้วความซวยก็ไม่ปราณี รถไฟกำลังจะเข้าสถานีแต่ก็เบรคกระทันหัน ประตูก็เปิดไม่ได้อีก ชั้นก็ทรุดแล้วววว อยากจะทุบประตูปล่อยชั้นออกไปที จะออกโว้ยยยยยยยยยย คือมันน่าจะมีคนตาย สักพักเค้าแงะประตูให้คนออกชั้นก็คลานๆ ไปเหงื่อแตกหน้ามืดในห้องน้ำ แม่จุนรอข้างนอกบอกเห็นมีเตียงเข็นผ่านไปแต่เค้าเอาผ้าใบกั้นไว้ตลอดทาง ออกมาคือต้องแท็กซี่เท่านั้นแล้ว ชั้นไม่ไหวแล้ว พอเจอคิวแท็กซี่อยากตายอ่ะ ยาวมากกกกกกกกกกกกกก อยากจะให้รถดับเพลิงเอาชั้นไปส่งโรงบาลเลยได้ม้ายยยย

พอขึ้นแท็กซี่ได้ ก็สบายใจว่าไงเค้าก็ไม่เลือกแบบแท็กซี่ไทย เค้าไม่รู้ทางเราเอาที่อยู่ให้เค้าก็ยังงง แต่เค้าป้อนเบอร์โทรเข้า navigator มันก็บอกเส้นทางได้ แสนสบายดีจัง ค่าแท็กซี่ก็พันแปดนิดๆ มันใกล้แล้วอ่ะ อีกสองสถานีแท้ๆ ไม่น่าเล้ย

สรุปว่าใครเป็นอะไร ตายไม่ตายไม่รู้ ยังไม่ได้หาข่าว แต่ชั้นแย่ แย่จนแบบว่า จะฮาไม่ออกถ้ามาถึงนี่แล้วไปดูคอนไม่ได้

วันนี้ตื่นมาอาการดีขึ้นมากกำลังจะออกไปดูซิว่าซีอิ๊วเทพมันจะหมดไปหรือยัง แม่จุนอุตส่าห์ออกไปลำพังแต่เช้าเพื่อเอาบัตรคิว ความรักมันนำพาขนาดนั้นเลย ทั้งที่แม่จุนเป็นคนที่หลงทิศมากมาย คิวซื้อซีอิ๊วเฉียดกะเวลาเปิดฮอลล์มาก แล้วถ้าไม่ได้ซีอิ๊วอีกจะทำไง ? ซื้อแหวนประชดมั้ย เวบแฟนคลับแจบอกร้านแหวนแจ ซื้อมันซะเลยม้ายยยยยยย

บ่นกะเพื่อนผู้มีพระคุณว่าทริปนี้ทำเอาเกลียดญี่ปุ่นเว้ย คือมันหลายเรื่องตั้งแต่มาถึง เพื่อนบอกเดี๋ยวเซฟแชทล็อคไว้ก่อนนะ ฮ่าาาา

ไปแหละ เด๋วจะแห้วอีก

ป.ล แม่จุนประกาศกร้าว "ถ้าตรูไม่ได้ซีอิ๊วตราเด็กหัวเราะ ตรูจะย้ายค่ายยยยยยย"

ป.ล2 ที่ฮาราจูกุมีตั๋วโดมวันที่ห้า ขายสองใบแสนห้าาาาาา ขายครายยยยยยยยยยยย

วันสุดท้าย อัพส่งท้ายกิจกรรม ปลูกต้นถั่ววิเศษออกดอกเป็นดาวได้สนุกดี เป็นแรงผลักดันในการอัพเดทดีอ่ะ ตอนนี้ก็ยังมีเรื่องเก่าค้างปี กะเรื่องเก่าค้างไม่นานไม่ได้อัพหลายอยู่

แต่ขณะนี้เหมือนจะเป็นไข้ มิใช่แค่ไข้ใจ มันจะเป็นไข้หวัดอ่ะเด้ แว้กกกกกกกกกกกกกกก จี้ปุ่นนนนนนนนนน เค้าจะให้ชั้นเข้าประเทศเค้าม้ายย

ขอตัวไปอัดยาแล้วนอนก่อน ดูจิว่าพาราที่อุตส่าห์ซื้อแบบ extra strength, rapid release มันจะเวิร์คกว่าพาราสิบบาทมั้ย

ป.ล ดาวววววว ดาวววบนดอกไม้ยักษ์ ดอกไม้หมุนติ้วบนดอกไม้ย้ากกกกก ขอบคุณมากๆค่ะ